De waarom-vraag vormt de kern van mijn praktijk. Niet als iets om te beantwoorden of af te vinken, maar als manier om dieper en verder te kijken.

Zodra je je afvraagt waarom je iets ervaart zoals je het ervaart, ontstaat er ruimte. Ruimte voor reflectie, voor verschuiving in perspectief, en voor het ontstaan van nieuwe inzichten. In mijn werk is die ruimte essentieel: het is de plek waar kijken niet langer vanzelfsprekend is.

Wat mij interesseert, is niet alleen wat een beeld oproept, maar vooral hoe dat effect zich laat verwoorden. Niet om gelijk te krijgen, maar om betekenis deelbaar te maken. In die uitwisseling ontstaat dialoog — en daarmee verdieping in zowel het eigen perspectief als dat van de ander.

Want elk perspectief draagt een eigen waarom in zich, en dat is nooit identiek aan dat van een ander. Juist in dat verschil ontstaat betekenis: niet als consensus, maar als ontmoeting.

Mijn werk nodigt uit om met die nieuwsgierigheid te kijken. Niet alleen naar het werk zelf, maar ook naar de eigen reactie erop. En precies daar, in dat moment van bewustwording, begint de vraag opnieuw: waarom?