Ruimte voor persoonlijke invulling

Wat mij fascineert aan geometrische kunst, is de ruimte die zij laat aan de kijker. Een geometrisch werk vertelt geen vaststaand verhaal en schrijft niet voor wat iemand moet zien of voelen. Vorm, kleur, ritme en balans vormen het vertrekpunt, maar de betekenis ontstaat uiteindelijk in de ontmoeting tussen het werk en degene die ernaar kijkt. Waar de één rust en ordening ervaart, ziet een ander spanning, beweging, diepte of zelfs herkenbare vormen. Juist die diversiteit aan interpretaties vormt voor mij een belangrijk onderdeel van het werk: één compositie kan tegelijkertijd verschillende ervaringen en betekenissen dragen, zonder dat één daarvan de juiste hoeft te zijn.

Daarmee wordt de persoonlijke blik van de kijker onderdeel van het kunstwerk. Herinneringen, associaties, culturele achtergrond en individuele gevoeligheden bepalen mede wat iemand ziet en ervaart. Die vrijheid maakt geometrische abstractie ook niet leeftijdsgebonden. Een kind kan vanuit verwondering, kleur en herkenning naar hetzelfde werk kijken waarin een volwassene ordening, spanning of gelaagdheid ontdekt. Er is geen voorkennis of ‘juiste’ manier van kijken nodig. Juist daardoor kan deze vorm van abstractie mensen van verschillende generaties uitnodigen om te onderzoeken, associëren en hun verbeelding te gebruiken.